Van jongs af aan reed ik veel pony’s en paarden op een manage/traingstal bij mijn ouders in de buurt. Het was twintig minuten fietsen. Ik was daar vaak te vinden en ik kon er helemaal mezelf zijn. Als de eigenaar weer een moeilijke pony gekocht had, vroeg hij aan mij of ik deze in de les wilde rijden. Ik was dan apetrots en straalde helemaal. Ik reed alle pony’s daar met veel aandacht en geduld. Ik ontdekte dat ze allemaal anders waren en waarin ze van elkaar verschilden. En van iedere pony leerde ik weer iets anders over mijn eigen houding en de hulpen die ik moest gebruiken. Het was een super adres met een eigenaar die precies wist hoe en op welk moment hij iemand het best iets uit kon leggen. Hij deed dat vanuit een natuurlijk aanvoelen. En hij ging daarbij nooit over de eigen grenzen van een paard of een ruiter. Op een dag vertelde de eigenaar dat hij een vurige pony had gekocht. “Dat is net iets voor Floor”, zei hij me lachend. Ik zag de pony en het klikte meteen. Binnen korte tij

Op een zonnige middag zit ik rustig op de rand van de longeerbak. Ik observeer nauwkeurig het jonge paard dat beleerd wordt. Er was mij gevraagd om mee te kijken. Ik voel dat de jonge hengst contact met mij zoekt en dat hij zich afvraagt wat er allemaal gebeurt? Waarom zoveel handelingen? Waarom zoveel onrust en onzekerheid? Hij loopt met zijn hoofd te schudden en hij is het duidelijk niet eens met het hoofdstel en de longeerlijn die hij ook pas enkele dagen kent. Hij weet dat er iets van hem gevraagd wordt, maar raakt in de war van de aanwijzingen die de vrouw in het midden hem geeft. Ineens neemt het paard in volle galop de benen en laat duidelijk blijken dat dit alles wat hem betreft helemaal de verkeerde kant uitgaat. De longeerlijn schiet uit haar handen en ze kijkt mij vervolgens vragend aan. Ik stap van de bakrand af en terwijl ik rustig naar het midden loop, hou ik het rondrennende paard in de gaten. Ik vraag de vrouw wat ze wil bereiken? Ze haalt haar schouders op en staat er

Ik had een intensieve clinic met een klein aantal deelnemers. Ze kenden elkaar niet. Het enige wat ze gemeen hadden was dat ze bewuster wilden leren omgaan met hun paard. Zo’n clinic begint met aftasten. De deelnemers berijden hun eigen paard. Ze zijn voorzichtig en aarzelend, want ze weten niet goed wat ze kunnen verwachten. Ik observeer wat de deelnemers doen, en ik zie hoe de paarden daarmee omgaan. Ik voel hun stille protest. Maar ik voel ook het onvermogen van deelnemers om hun routines te doorbreken. En de paarden voelen mij ook. En dan komt er een moment dat een van de paarden mij ‘aanspreekt’: ‘of ik niet wat zou kunnen helpen’. En dan begin ik een gesprek met die combinatie. Ik vraag de ruiter dan om alle verwachtingen los te laten. Om zijn gedachten te focussen op iets positiefs. En dan het paard te gaan rijden, zonder het direct te willen sturen met teugels of hulpen. Maar alleen mee te bewegen met het paard. Dan komt het moment dat zo’n ruiter over zijn scepsis heen stapt

Werken met energie is werken met alles wat er is, met het niet-zichtbare. Het gaat niet over wat je ervan vindt. Het gaat niet over wat het zou moeten zijn. Het is trouw blijven aan de stem van moeder natuur en de kosmos, verbonden met alles wat leeft, vertaald naar een zuivere begrijpelijke vorm in de realiteit van alledag. Het is leven met de ritmes van de seizoenen en verstaan waar het in het aardse leven over gaat bij paarden, honden, katten, ezels, etc. ... Het werken met energie heeft geen oordeel. Het gaat niet om leuk of niet leuk, om goed of fout. Het draagt twee kanten van de medaille. Werken met energie is niet de deur even openzetten en dan weer dichtdoen. Het is overal en altijd aanwezig. Het gaat om inzicht te geven aan de mens daar waar de energie van het dier anders vraagt. Werken met energie is complexer dan vele mensen doorgaans beseffen …

Je wil met je paard gaan rijden en je zet je eerste voet in de stijgbeugel. Rustig draait je paard zijn hoofd met een vragende blik naar je toe. Ben je wel helemaal aanwezig? Waarom draag je zoveel spanning met je mee? Je registreert ondertussen zijn vragende houding, maar je weet nog niet zo goed wat je ermee moet. Vanaf het moment dat je op de rug van je paard zit, voel je bewust of onbewust de spanning in jezelf wat toenemen, omdat je een bepaald verwachtingspatroon hebt van wat je met je paard die dag wil gaan doen. En vervolgens wordt ook je paard gespannen, omdat je niet met jezelf en je paard verbonden bent. Ook wil je graag alles wat je paard je laat zien en voelen verklaren en controleren. Het paard vraagt je echter eerst om tot volledige ontspanning te komen. En om je dan bewust te verbinden met jezelf en met je paard. Het paard raakt tegelijkertijd ook je intuïtieve vermogen aan, waardoor je voelt dat je eigenlijk juist de controle moet gaan loslaten over het ‘plaatje in je

Als een paard iets niet toelaat of averechts reageert, is het belangrijk om niet vanuit angst of kwaadheid te reageren, en zeker niet iets te forceren. De kunst is om het paard een positieve oplossing te bieden, hem aan deze aanpak te laten wennen en daarmee dan met geduld en vertrouwen aan de slag te gaan. Oude ballast kan als een soort van angel in het energetisch veld en in het lichaam van een paard vasthaken. Door heel veel ‘liefde en licht (healing)’ te geven tijdens een behandeling, kan deze ‘donkere, zware ballast’ dan loslaten. Hoezeer een trauma een paard ook in de weg zit, omdat het een gewoontedier is, blijft een paard in deze situatie vastzitten, tot het moment dat het zielenlicht wordt aangeraakt en de zon in het paard voorzichtigaan weer kan gaan schijnen. En zo komt het paard stapje voor stapje weer terug in zijn eigen spoor. Zolang je de oorzaak buiten jezelf blijft leggen, kun je in jezelf niet groeien.