JE INNERLIJK VUUR het innerlijke vuur in jou, is wat je drijft om helemaal voor je keuze te gaan om zonder twijfel het nieuwe te accepteren. niet gedreven door emoties, of lichamelijk herhalende signalen, niet vanuit het beeld hoe het zou moeten zijn. je vuur brandt vanuit een innerlijk weten, een innerlijke drijfveer. je vuur laat je openingen creëren door het te doen in de praktijk. zo kun je de boodschap van een blokkade ontcijferen, zo kun je erachter komen waarom je steeds met jezelf én met je paard in herhaling valt. het is met twee benen ergens écht in durven gaan staan. dan kan tevoorschijn komen wie je écht bent, onder al die oude laagjes van weerstand, ontkenning en angst. dan ervaar je de kracht van eenvoud, dan voelt het goed, dan ben je bij je innerlijk vuur. Uit het boek: 'samen werken met je paard'

Ik loop in die ochtend de stal binnen. Ik snuif de heerlijke geuren van het verse stro en hooi die ik de avond ervoor zorgzaam heb neergelegd. Wiebren, mijn paard, verwelkomt me met een blije, liefdevolle energie. Vervolgens vraagt hij aan me: ‘Hoe is het met je? Wat krijg ik te eten vandaag?’ en ‘Mag ik samen met jou de bossen in?’ Een paard zoekt toenadering tot de mens. De mens zoekt toenadering tot een paard. Hierdoor ontstaat een verbondenheid. Een echte samenwerking wordt mogelijk. Feit is dat er veel paarden met problemen zijn. Het grote verschil tussen deze twee is namelijk dat het paard volledig vertrouwt op zijn lichaamstaal, zijn intuïtie, de zielsverbinding met zichzelf. PAARD BIEDT OPENING De mens is daarentegen vaak nog zoekende naar de natuurlijke verbinding. Een paard biedt hem de opening om weer vanuit een zachte, natuurlijke frequentie te gaan leren denken en voelen. Vooral op die emotionele gebieden waar nog blokkades zitten die verhinderen om vrij te kunnen stromen.

Van jongs af aan reed ik veel pony’s en paarden op een manage/traingstal bij mijn ouders in de buurt. Het was twintig minuten fietsen. Ik was daar vaak te vinden en ik kon er helemaal mezelf zijn. Als de eigenaar weer een moeilijke pony gekocht had, vroeg hij aan mij of ik deze in de les wilde rijden. Ik was dan apetrots en straalde helemaal. Ik reed alle pony’s daar met veel aandacht en geduld. Ik ontdekte dat ze allemaal anders waren en waarin ze van elkaar verschilden. En van iedere pony leerde ik weer iets anders over mijn eigen houding en de hulpen die ik moest gebruiken. Het was een super adres met een eigenaar die precies wist hoe en op welk moment hij iemand het best iets uit kon leggen. Hij deed dat vanuit een natuurlijk aanvoelen. En hij ging daarbij nooit over de eigen grenzen van een paard of een ruiter. Op een dag vertelde de eigenaar dat hij een vurige pony had gekocht. “Dat is net iets voor Floor”, zei hij me lachend. Ik zag de pony en het klikte meteen. Binnen korte tij

Op een zonnige middag zit ik rustig op de rand van de longeerbak. Ik observeer nauwkeurig het jonge paard dat beleerd wordt. Er was mij gevraagd om mee te kijken. Ik voel dat de jonge hengst contact met mij zoekt en dat hij zich afvraagt wat er allemaal gebeurt? Waarom zoveel handelingen? Waarom zoveel onrust en onzekerheid? Hij loopt met zijn hoofd te schudden en hij is het duidelijk niet eens met het hoofdstel en de longeerlijn die hij ook pas enkele dagen kent. Hij weet dat er iets van hem gevraagd wordt, maar raakt in de war van de aanwijzingen die de vrouw in het midden hem geeft. Ineens neemt het paard in volle galop de benen en laat duidelijk blijken dat dit alles wat hem betreft helemaal de verkeerde kant uitgaat. De longeerlijn schiet uit haar handen en ze kijkt mij vervolgens vragend aan. Ik stap van de bakrand af en terwijl ik rustig naar het midden loop, hou ik het rondrennende paard in de gaten. Ik vraag de vrouw wat ze wil bereiken? Ze haalt haar schouders op en staat er

Ik had een intensieve clinic met een klein aantal deelnemers. Ze kenden elkaar niet. Het enige wat ze gemeen hadden was dat ze bewuster wilden leren omgaan met hun paard. Zo’n clinic begint met aftasten. De deelnemers berijden hun eigen paard. Ze zijn voorzichtig en aarzelend, want ze weten niet goed wat ze kunnen verwachten. Ik observeer wat de deelnemers doen, en ik zie hoe de paarden daarmee omgaan. Ik voel hun stille protest. Maar ik voel ook het onvermogen van deelnemers om hun routines te doorbreken. En de paarden voelen mij ook. En dan komt er een moment dat een van de paarden mij ‘aanspreekt’: ‘of ik niet wat zou kunnen helpen’. En dan begin ik een gesprek met die combinatie. Ik vraag de ruiter dan om alle verwachtingen los te laten. Om zijn gedachten te focussen op iets positiefs. En dan het paard te gaan rijden, zonder het direct te willen sturen met teugels of hulpen. Maar alleen mee te bewegen met het paard. Dan komt het moment dat zo’n ruiter over zijn scepsis heen stapt

Werken met energie is werken met alles wat er is, met het niet-zichtbare. Het gaat niet over wat je ervan vindt. Het gaat niet over wat het zou moeten zijn. Het is trouw blijven aan de stem van moeder natuur en de kosmos, verbonden met alles wat leeft, vertaald naar een zuivere begrijpelijke vorm in de realiteit van alledag. Het is leven met de ritmes van de seizoenen en verstaan waar het in het aardse leven over gaat bij paarden, honden, katten, ezels, etc. ... Het werken met energie heeft geen oordeel. Het gaat niet om leuk of niet leuk, om goed of fout. Het draagt twee kanten van de medaille. Werken met energie is niet de deur even openzetten en dan weer dichtdoen. Het is overal en altijd aanwezig. Het gaat om inzicht te geven aan de mens daar waar de energie van het dier anders vraagt. Werken met energie is complexer dan vele mensen doorgaans beseffen …