artikelen 



Niets gebeurt zomaar alles is energetisch met elkaar verbonden
Rhinopneumonie is een ziekte bij het paard veroorzaakt door een herpesvirus. Er zijn drie verschijningsvormen: de verkoudheidsvorm, de abortus-vorm en de
neurologische vorm. De onderliggende oorzaak wordt vaak over het hoofd gezien omdat de subtiele signalen die het paard al eerder heeft afgegeven dikwijls niet herkend en erkend worden.

Het is algemeen bekend dat vooral paarden met een lage weerstand of bij stress Rhino kunnen krijgen. Hoe komen paarden aan een lage weerstand ? Doordat ze niet gehoord worden en er te veel van ze gevraagd wordt. Een gemiddeld wedstrijdpaard raakt al op jonge leeftijd vaak in onbalans door de te hoge verwachtingen en druk die op hen wordt uitgeoefend.

Wanneer een paard geestelijk en lichamelijk niet lekker in zijn vel zit of op jonge leeftijd al tekorten heeft opgelopen kun je dat waarnemen in zijn energieveld en zo preventief veranderingen aanbrengen.

Wil je meer weten over ‘het energetisch veld van het paard’ of wat ziektes en aandoeningen bij paarden ons te vertellen hebben ? Neem een kijkje op deze website of maak een afspraak voor je paard via het contactformulier of meld je aan voor mijn cursus ‘het energetisch veld van het paard’ via www.domeinpanhof.be (cursussen en opleidingen). 













De eigen aard als basis voor duurzame samenwerking met je paard
Op een mooie zomermiddag was ik mijn jonge Friese hengst Wytse aan het poetsen. Hij stond rustig en tevreden en genoot van zijn uitgebreide poetsbeurt. Ik was in gedachten verzonken: wat zouden we samen nog gaan beleven? Ik liet het open wat dat zou zijn. Ik kreeg daar sowieso geen antwoord op als ik dat aan mijn paard vroeg.

Terwijl ik met mijn paard bezig was kwam een buurman kijken wat ik aan het doen was. Ik voelde meteen dat de energie van mijn hengst veranderde: hij werd alerter en er kwam ook een soort van bazige energie in hem naar boven. In het begin viel het nog mee, maar naarmate de man zich er meer mee begon te bemoeien veranderde zijn houding.

Wytse liet mij duidelijk weten dat hij daar niet op zat te wachten. Hij krulde zijn kraag en begon te snuiven. Op een vriendelijke manier maakte ik de man duidelijk dat hij over de grens van mijn paard heen ging. Ik vroeg de man om wat meer afstand te houden. De man keek me een beetje vreemd aan en zei: “Ach, je moet hem gewoon een keer goed aanpakken!” Ja, daar zat het hem dus. Wytse voelde de dominante dwingende energie van deze iets te opdringerige man. Zijn vriendelijke grondhouding was daardoor in een fractie van een seconde omgeslagen in zijn primaire verdedigings- en overlevingsmechanisme.

Ik pakte hem bij zijn halster en zette hem op de wei. Want dit wilde ik niet verder laten escaleren. De buurman begreep het niet helemaal, maar had wel in de gaten dat het paard hem niet helemaal vriendelijk gezind was. Toen hij vertrokken was ging ik naar mijn paard en voelde dat hij weer naar zijn zachte energie terugging.

Als iemand naar mijn hengst kwam kijken, had ik al eens vaker een bepaalde verandering bij hem gevoeld. Maar de omslag die hij vandaag getoond had, had ik nog nooit bij hem gezien. Terwijl ik hier over doordacht werd het mij helder dat zowel de intentie als de prestatiegerichte drang van een mens zelf de houding van een paard bepalen. En als dat vaak genoeg gevoed wordt, heeft dat invloed op zijn gedrag en uiteindelijk ook op zijn karakter. En dat kan dan, afhankelijk van de kleur van de intentie en de verwachting, zowel positief als negatief uitpakken.

Tegelijk vroeg ik mij af wat de consequenties zijn, als je een paard door je eigen houding dwingt om terug te schakelen op zijn overlevingsinstinct. Want een paard kan van daaruit extra kracht en energie inzetten. Maar als wij als mens te veel en te vaak van die piekmomenten voor ons paard creëren, brengen we daarmee een gedragsverandering op gang. En dat hecht zich als een afweerlaag op het natuurlijke energieveld dat ons paard ons toont als we empathisch rekening houden met zijn aard en zijn wezen.

Deze buurman had blijkbaar een dergelijke ontwikkeling in mijn paard aangeraakt. De daarop volgende dagen negeerde ik mijn hengst, telkens als hij dit overlevingsgedrag weer vertoonde. Er kwam daarbij ook een bepaalde kwaadheid vrij die ik niet van hem gewend was. Ik wist dat die ergens in hem zat, want ik had deze kwaadheid van het begin af aan wel in hem gevoeld. Maar ik kon en wilde er toen nog niet aankomen en heb het laten rusten. Je geeft een paard zo de kans om zelf te bepalen of hij het laat groeien of afnemen en of hij ermee naar buiten wil komen.

Ik was gewoon met mijn jonge hengst aan de slag gegaan. Ik speelde veel met hem en nodigde hem steeds weer uit om zich te laten zien wie hij echt was en wat hij in huis had. Spelenderwijs kwamen we zo tot een echte samenwerking waarin hij met plezier zijn eigen krachten en capaciteiten leerde kennen en ook leerde omgaan met grenzen.

Na een tijd merkte ik dat deze ontwikkeling soms geblokkeerd werd en dat dan ook zijn kwaadheid de kop opstak. Toen besloot ik om mijn paard via foto’s op afstand energetisch te gaan behandelen. En daarbij kreeg ik al snel de bevestiging van mijn sterke vermoeden dat hij de dwingende intentie waarmee hij bij de vorige eigenaar in aanraking was gekomen, niet had kunnen plooien met zijn eigen aanleg.

De vorige eigenaar had hem eigenlijk klaar willen stomen voor een goedkeuring als dekhengst. Maar hij was daarvoor afgekeurd. Op zich niet verwonderlijk. Want Wytse is namelijk niet het type hengst dat wil showen en presteren. Wytse is een hengst met een andere boodschap. Hij wil er zijn vanuit een samenwerking. Hij wil samen optrekken. Hij wil zijn wijsheid met je delen. En als reactie op de te hoge verwachtingen, die helemaal niet bij hem pasten, had hij een verdedigingsmechanisme in zich zelf in werking gezet. Dat had geresulteerd in de kwaadheid die ik nu tegen was gekomen.

Als die kwaadheid de kop opstak, was hij de weg in zichzelf kwijt en blokkeerde deze negatieve energie zelfs zijn verdere ontwikkeling. En ik merkte, toen ik een paar dagen later ‘s avonds naar zijn stal liep, dat hij weer afstand genomen had van dit gevoel en dat hij ook wist wat er aan de hand was. Hij liet me op de een of andere manier weten dat het nu veranderen kon en ook veranderen zou.

’s Nachts werd ik wakker en voelde ik dat Wytse al zijn kwaadheid en frustratie rond het idee dat hij een dekhengst zou worden had kunnen loslaten. Hij kwam als het ware helemaal tevoorschijn als de lieve, rustige, maar ó zo intelligente hengst, zoals hij bedoeld was. De volgende dag ging ik met veel plezier samen met hem aan de slag. Nu kon ik in volle overgave met hem werken en toonde hij een bereidwilligheid die je van een jong dier niet zo snel zou verwachten.

De kunst bij het houden en trainen van een paard is om er zelf vanuit de juiste intentie te zijn. Zorg dat je je verwachtingen en doelen niet te hoog te stelt. Het is beter om te kijken, te luisteren en te vragen wat je paard zelf wil en te ontdekken waar hij blij van wordt. Jouw paard is niet voor niets bij jou terechtgekomen. Het heeft een boodschap voor je. En dat is soms totaal iets anders dan je verwacht. Maar als je het aandurft om hierop te wachten en dan te ontdekken hoe je samen verder kunt ontwikkelen, heb je de basis gelegd voor een echte duurzame samenwerking. Een bondgenootschap vanuit een zielsverbinding.




 







Dragen van het ruitergewicht
Het comfortabel dragen van het ruitergewicht voor een paard komt vanuit de achterhand en niet vanuit de voorhand. Het is een wisselwerking tussen jou en je paard vanuit een zachte onafhankelijke zit. Daarbij is het voor de ruiter van belang om gevoelsmatig te gaan leren rijden en op een zachte wijze in te leren spelen op de wisselwerking van energie tussen beiden.

Tijdens het rijden zijn er iedere keer weer verschillende rijtechnische punten én gevoelspunten tussen paard en mens die om aandacht vragen. Deze fijnafstemming met je paard gaat niet van de ene op de andere dag. Dit vraagt oefening, geduld en vertrouwen in het moment. En uiteindelijk vallen alle kwartjes op zijn plaats.

Wil je hierover meer leren, over de wisselwerking tussen je eigen beweging en de beweging van je paard neem dan contact met me op 












Positieve oplossing bieden
Als een paard iets niet toelaat of averechts reageert, is het belangrijk om niet vanuit angst of kwaadheid te reageren, en zeker niet iets te forceren. De kunst is om het paard een positieve oplossing te bieden, hem aan deze aanpak te laten wennen en daarmee dan met geduld en vertrouwen aan de slag te gaan.

Oude ballast kan als een soort van angel in het energetisch veld en in het lichaam van een paard vasthaken. Door heel veel ‘liefde en licht (healing)’ te geven tijdens een behandeling, kan deze ‘donkere, zware ballast’ dan loslaten. Hoezeer een trauma een paard ook in de weg zit, omdat het een gewoontedier is, blijft een paard in deze situatie vastzitten, tot het moment dat het zielenlicht wordt aangeraakt en de zon in het paard voorzichtigaan weer kan gaan schijnen. En zo komt het paard stapje voor stapje weer terug in zijn eigen spoor.












Ratio en innerlijk weten
Veelal komt de intentie tegenwoordig vanuit de ratio (ego) en emotie naar voren geschoten, maar deze is heel beperkt en haalt het niet bij het diepe voelen, onze intuïtie en innerlijk weten. Daar gaat het niet om goed of fout. Maar daar gaat het erom om de boodschap, de behoeftes, het karakter en het wezen van het paard te verstaan binnen de mogelijkheden die er zijn.

We hebben vaak een idealistisch beeld van hoe het allemaal zou moeten zijn. De kunst is om in het nu te blijven zonder oordeel en met de juiste intentie met je paard om te gaan

Paarden laten de harde en de zachte kant van de natuur zien, het ene is namelijk onlosmakelijk verbonden met het andere.














Douwe, een wijze ziel met een eigenwijze keuze
Ik krijg vaak de vraag of ik weet wanneer een paard de oversteek naar het hiernamaals gaat maken. Wel, ik kan en mag daar geen antwoord op geven. Het paard en zijn eigenaar bewandelen samen hun levenspad. Ze maken daarop ieder hun eigen keuzes. Een paard beslist zelf wanneer hij overgaat. En ook of hij dit deelt met zijn eigenaar of met andere paarden. Het paard in kwestie, waar ik nu deze vraag over kreeg, heb ik in behandeling. Het paard vraagt mij alleen of ik de blokkades en de oude ballast, die hem in de weg zit, kan wegnemen. Want dan kan hij in zachtheid het aardse los laten.

Er zijn paarden die gemakkelijk overgaan naar het licht. Maar er zijn ook paarden die met hun  energetische koorden langer aan de aarde verbonden blijven. Het lijkt er dan op of ze worden vastgehouden. Dat komt vaak omdat zij angstig of in paniek zijn overleden. En als een paard met pijn, blokkades of trauma’s overgaat, dan blijft er als het ware een schreeuw achter. Dit kun je voelen in zijn omgeving. En als hij in een groep leefde, dringt dit ook door tot de andere paarden van zijn kudde.

Een paard maakt altijd zelf de keuze wanneer hij wil overgaan. Wij kunnen daar niet in sturen. We kunnen alleen wel leren om hem los te laten in liefde. Op zo’n moment is dát het grootste cadeau wat je aan een paard kunt geven. En vergeet niet dat een paard aan de andere zijde nog steeds in verbinding staat met ‘zijn’ mensen hier op aarde. En je kunt als mens zelf de keuze maken om dit kanaal naar je paard toe open te stellen.

Zo kreeg ik onlangs een hulpvraag. Of ik naar een wat ouder paard wilde kijken. De eigenaren hadden wat gemengde, onzekere gevoelens bij de vraag of Douwe, hun hengst, nu al afscheid van het leven wilde nemen of dat hij toch nog wat langer bij hen wilde zijn?

Douwe had al veel meegemaakt in zijn leven. Hij was al enkele keren door het oog van de naald gekropen. Het leek zijn tijd. Maar desondanks voelde het op dit moment voor de eigenaren nog niet oké om hem al te laten gaan. En hij gaf zelf hierin ook tegenstrijdige signalen.

Via de mail kreeg ik drie foto’s van het paard. Ik voelde dat het zich levenslang had ingezet voor zijn eigenaren. Maar ik kreeg ook mee, dat hij, voor hij bij zijn huidige eigenaren terecht was gekomen, eigenlijk nooit begrepen was. Zijn eerdere eigenaren hadden op dit vlak geen ruimte voor hem. Douwe was enthousiast van aard en had een enorme trotsheid, waardoor hij zich altijd voor zijn mensen was blijven inzetten. Maar deze positieve eigenschappen maakten hem ook kwetsbaar. Hij is in het verleden hierin te vaak over zijn eigen grenzen heen moeten gaan. Daardoor was zijn lichaam nu volledig uitgeput. En juist daarom was het bijzonder om te zien en te voelen dat dit paard desondanks nog een heel sterk eigen ‘licht’ had. Zo’n licht is de zielsuitstraling van een paard, die in en om zijn lichaam aanwezig is. Het is zijn innerlijke vuur, dat sommigen van ons spontaan waar kunnen nemen.

Na de eerste behandeling die ik Douwe gegeven had, waren alle blokkades en trauma’s uit zijn energieveld verwijderd. En hij straalde met een prachtig licht. Het paard was dankbaar dat hij niet met een zware rugzak vol ballast naar de andere kant over hoefde te gaan. Want vaak moet een paard dan een zware innerlijke strijd leveren voor hij zijn aardse banden los kan laten.

De mensen die hun hart hadden verpand aan Douwe, merkten dat de behandeling hem goed gedaan had. Desondanks bleven de tegenstrijdige signalen voortduren. Zo gaf hij zelf aan dat het nu nog niet het juiste tijdstip was om over te gaan. Hij wilde nog op zijn manier genieten, samen met zijn mensen. En hij wilde zelf, met hen samen, tot een besluit komen.

Douwe is een aantal weken na de behandeling vredig en sereen overgegaan. Het is zo belangrijk dat,  als een paard heengaat, hij dit zonder aardse ballast kan doen. Dan is het een natuurlijk proces. En dan blijft er zowel voor het paard als voor de mens geen leegte, maar vooral een dankbaar gevoel achter. 















Paarden beleven emoties anders dan wij mensen
Stel je bent angstig of je zit ergens mee en je maakt je daarover zorgen. Dan is het belangrijk dat je het ten eerste in jezelf erkent en ten tweede dat je er in respect met je paard over praat. Je kan bijvoorbeeld aan je paard vertellen dat het jouw emoties zijn en niet van hem. Want dan begrijpt je paard het en blijft het tussen jullie stromen en dan kan hij je ook daarbij helpen of daarin ondersteunen. Je respecteert gevoelsmatig daarbij zijn grens.

Paarden zuigen namelijk alle informatie en emoties op als een spons. En zij kunnen daarmee overbelast raken. Als je het niet zou uiten en het wegstopt, blijft er een ‘onuitgesproken ruis’ op jullie verbinding. En je paard voelt dat toch, weet er geen raad mee en zal er dan vervolgens op reageren.

Op de hieronder staande illustratie: een paard waarvan het energetisch veld compleet overbelast is geraakt. Het energieveld kan geen informatie meer opnemen maar ook niet meer loslaten. Dit zijn paarden met een vertroebeld klein energieveld en een lage weerstand.











Op de tweede hier onderstaande illustratie: een paard waarvan het energetisch veld in balans is. Hier kan informatie worden opgenomen en losgelaten vanuit een natuurlijk principe. Dit zijn paarden met een gezond energieveld en een hoge weerstand.



















De makkelijkste emoties zijn die van angst en boosheid.
Vaak ontstaat angst of boosheid uit een gevoel van onmacht op momenten dat je paard anders beslist dan jij van hem vraagt of verwacht. Echter je paard vraagt je juist om niet keer op keer in deze emotie van angst en boosheid terecht te komen. Maar het vertrouwen en geduld te hebben dat daarachter eigenlijk een innerlijke wijsheid in jezelf tevoorschijn wil komen.

Het is de keuze van liefde en overgave. En het is ook belangrijk om daarin naar je paard duidelijke grenzen aan te geven. Deze keuze is niet altijd even makkelijk, maar juist door deze situatie mag je iets leren van je paard. En uiteindelijk word je beloond en ervaar je een gevoel van eenheid en harmonie.

Het is een uitdaging om deze weg in jezelf te vinden wanneer er van alles gebeurt met je paard waar je niet op zit te wachten. Het is de weg die je naar jouw innerlijke wereld brengt.

En dat zal niet onmiddellijk zo zijn, dit vraagt tijd en geduld. Deze weg is echter wel al aanwezig. Het is alleen de kunst dat jij deze weg in samenwerking met je paard in jezelf weer terugvindt. 











KWETSBAARHEID ALS KRACHT
Je paard richt zich tot je en vraagt: ‘Wat is er aan de hand, waarom ben je niet blij met al wat is? Waarom laat je je hoofd hangen, het leven is zo mooi, waarom verberg je je achter zoveel gezichten? Ik snap het niet, er is nu niets om je zorgen over te maken, niets om verdrietig over te zijn. Je mag er helemaal zijn, net als ik, je haren in de wind, de zon op je huid en laat je ziel leven en stralen; stop deze niet onder, wees niet bang van wie jij daarbinnen bent.’

Kwetsbaarheid is een kracht vanuit je ziel, is een natuurlijke staat van zijn waarin woorden en gevoel vloeien ... en je zo verbonden bent met je hart, je innerlijke kern dat je helemaal vanuit jezelf spreekt en leeft. Diep vanuit je voeten voelen waar het om gaat, plezier hebben en er in volle overgave durven zijn net zoals het paard. Het aanraken van een paard, een bloem, een boom, jezelf voortbewegen in de natuur … in de regen, in de zon of in de wind laat je weer ten diepste voelen en beleven wie je bent. Deze innerlijke kracht duwt als het ware door je lichaam heen naar boven om zo je gevoel via woorden en lichaamstaal bezield weer te geven. Deze kracht wordt door paarden als vanzelfsprekend aangenomen, omdat dit ten volste is wie zij zijn. Deze kracht kan voor jou ook een opening bieden in jezelf vanuit het paard. Een zielsverbinding wordt geraakt en komt tot stand ...

WEER TERUG BIJ JE OORSPRONG
Dit opent je hart om weer vanuit deze natuurlijke frequentie te gaan leren leven. Eigenlijk om net zoals het paard weer terug te komen bij je oorsprong, om stil te durven zijn, om te durven voelen, te durven ‘spreken’ en weten wat bij je past en waar je energie van krijgt.

Het paard besnuffelt je en raakt je voorzichtig aan om kennis te maken. Hij wil je laten delen in zijn liefde, in zijn prachtige energieveld van kennis en intuïtie, maar dat valt nog niet altijd mee. Het paard wil weten wat jij in je mars hebt, wat hij aan je heeft, maar dat kan alleen als jij je kwetsbaar opstelt, als jij bent wie je bent, je zijn. Hij legt zijn hoofd op je schouders en maakt je duidelijk: ‘Doe net als ik, wees blij vanuit je hart, zuiver en eerlijk en ga leven zoals je bedoeld bent.’

Het openen van je hart kan altijd op iedere plek op elk moment, het is een kwestie van overgave en er zijn. Je ego maakt je snel wijs dat het allemaal niet zo eenvoudig, vol vertrouwen en mooi kan zijn. Het paard kan je hierin ondersteunen. Maar je bent zelf verantwoordelijk om de nodige stappen te zetten vanuit liefde, wetend dat wonderen nog steeds bestaan. 











Jij en je paard: ziekten en kwalen als signalen
Een paard kan net als een mens zomaar ergens last van krijgen. Ziektes of acute aandoeningen bij paarden komen echter niet uit de lucht gevallen. Bij mensen ook niet trouwens. Er is vaak al een lange weg afgelegd voordat de symptomen zich daadwerkelijk manifesteren. Eerdere subtiele signalen ‘dat hij niet werd begrepen’, die een paard daarvoor al had afgegeven, werden echter vaak niet opgemerkt.

Ziektebeelden bij paarden kunnen ons iets vertellen. Dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Het gaat erom dat we ons bewuster worden van ons handelen ten opzichte van het paard. Daarvoor is het nodig om meer vanuit een holistische zienswijze naar een paard te kijken. Want alles is met elkaar verbonden en alles hangt met elkaar samen. Als we alleen naar bepaalde klachten kijken en deze bestrijden, zien we het geheel niet. En dan krijgen we ook nooit de achterliggende oorzaak in beeld.

Als een paard niet begrepen wordt en daardoor niet lekker in zijn vel zit, heeft dat een uitwerking op de stofwisselingsprocessen in zijn lichaam. Je kan het je zo voorstellen dat het paard dan in een soort verkramping komt. De levensprocessen in zijn lichaam kunnen daardoor niet meer zo vrij stromen. Dat begint met kleine hindernissen. Maar als de oorzaak niet wordt weggenomen kunnen die uitgroeien tot serieuze blokkades. En daaruit kunnen dan zichtbare fysieke klachten ontstaan. Het is dus belangrijk om deze subtiele signalen van je paard te leren zien en daar dan ook naar te handelen.

En, om een misverstand uit de weg te ruimen, de klassieke diergeneeskunde kan heel goed samengaan met deze holistische benadering en natuurlijke behandeling van een paard. Het zijn verschillende invalshoeken. Maar beide zienswijzen sluiten elkaar niet uit, ze vullen elkaar juist aan. Want ziektebeelden zoals hoefbevangenheid, artrose, de ziekte van Lyme, PPID oftewel de ziekte van Cushing, koliek, rhinopneumonie en kissing spines, is ooit ergens een voedingsbodem geboden om zich te ontwikkelen. En het is aan ons om te kiezen in hoeverre we daarin ook een stuk eigen verantwoordelijkheid voor ons eigen aandeel willen meewegen. Want er is moed voor nodig om je eigen rol bij klachten in jezelf aan te kijken en de klachten niet alleen te bestempelen als 'toeval’ of ‘pure pech'. Want via de klachten van het paard wordt, als we zorgvuldig kijken, ook getoond wat er mis is in onze relatie met ons paard. En daarachter laat een paard doorschemeren waar en hoe we in ons eigen leven zelf tekortschieten.  

We kunnen heel veel van paarden leren over hoe we zelf in het leven staan. Dat is op zich al een reden om anders met ziektebeelden en 'plotselinge' verschijnselen van je paard om te gaan. Het lichaam van een paard heeft een heel groot zelfherstellend vermogen. We mogen daar meer op vertrouwen, waarbij we vanzelfsprekend ook zijn natuurlijke grenzen in acht moeten nemen. Maar de basis daarbij moet zijn dat je je paard met respect benadert. Dan kan je paard je ook tonen hoe het er met je zelf voor staat.

Op deze manier kan er een beter begrip ontstaan voor de natuurlijke signalen die een paard ons geeft. Als we zorgvuldig leren kijken en luisteren, in plaats van ons alleen maar te richten op het bestrijden van kwalen, kunnen we het paard ondersteunen in zijn ontwikkeling. Het mooie is dat we daarbij tegelijk ook zelf vooruitgang boeken op onze eigen ontwikkelingsweg. 











Het heengaan van een paard
Paarden komen in ons leven en kiezen er ook zelf weer voor om heen te gaan. Daarin speelt leeftijd geen rol. Paarden weten zelf wanneer het tijd is om te gaan.

Via een behandeling op afstand sta ik regelmatig een paard bij in zijn weg naar de andere kant. Voor een paard is het heel fijn en aangenaam als hij de blokkades waarin hij nog vastzit achter zich kan laten, omdat zo de overgang voor een paard lichter wordt gemaakt.

Dat is vaak heel intens om te ervaren dat de ziel van het paard loslaat van het paardenlichaam. Het is een sterk licht dat geen last meer heeft van ziektes en ongemakken, het is vrij om te gaan.

Wij kunnen het paard ondersteunen door het los te laten in liefde. Het paard heeft zijn eigen pad gelopen in het leven en het paard heeft je op jouw weg terzijde gestaan. Iets wat niet in woorden te omschrijven is. Het is een gevoel, een diep innerlijk weten dat de zielsverbinding er is en altijd zal zijn. Een diepe verbinding tussen mens en paard die verder reikt dan wij met ons verstand kunnen bevatten. Maar een ieder die dit al eens ervaren heeft weet waar het dan om gaat, een zielsverbinding die blijvend is met je paard.











Mogelijkheden
Ik werk niet met een methode of een stappenplan, maar met hetgeen het paard mij op elk moment aangeeft. Een paard reageert namelijk vanuit de energie achter de handelingen en het is daarom belangrijk dat de mens zich daarvan bewust wordt. Door dit begrip naar het paard kan er een echte samenwerking ontstaan.










Negatieve energie
Negatieve energie zorgt voor chaos in het zenuwstelsel van je paard. Positieve energie brengt het zenuwstelsel van je paard weer tot rust.














De bewuste ruiter
Voor een natuurlijk groeiproces in de omgang met het paard is het belangrijk dat de ruiter zich bewust is van het volgende: tijdens het rijden, longeren en grondwerk spiegelt het paard op elk moment feilloos zowel de emotionele spanning als de spierspanning in de houding van de ruiter.

In het energetisch veld van een paard vindt altijd een uitwisseling plaats van energie/trilling/informatie tussen binnen- en buitenwereld.

In de omgang met een paard werkt angst verkrampend, vooral als we met angst op de achtergrond met een paard aan het werk zijn. Deze emotie blokkeert de voorwaartse beweging en laat het vertrouwen dat we in onszelf en in ons paard hadden, als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Angst kent vele vormen:

  • te veel zorgen
  • angst voor angst
  • twijfelen aan jezelf
  • te veel willen beredeneren
  • alles willen verklaren
  • het buiten jezelf naar bevestiging zoeken.












Insulineresistentie
Je hoort steeds vaker over Insulineresistentie (IR) bij paarden en pony’s. Het hormoon insuline dat in de alvleesklier wordt gemaakt zorgt er o.a. voor dat het bloedsuiker (glucose) uit de voeding wordt opgenomen in de cellen, zodat er genoeg brandstof is.

Bij deze stofwisselingsstoornis zijn de insulinereceptoren van de spier- en vetcellen minder gevoelig geworden voor insuline. Met als gevolg dat er na een maaltijd te hoge concentraties insuline en glucose in het bloed blijven wat niet gezond is voor veel organen.

Door te veel eten maar ook door onjuiste voeding, te weinig beweging, verkeerde training en emotionele overbelasting ontstaat er een disbalans in het lichaam van het paard. Het paard zit als het ware vast in een vicieuze cirkel waar het zelf niet meer uitkomt. En als je niet tijdig oplet kan dit vaak van kwaad tot erger gaan.

Een aangepast voedingsbeleid en een juiste training afgestemd op de behoeftes van het paard zijn heel belangrijk in de behandeling van IR. Maar we mogen ons ook bewust worden van onze eigen emoties die een grote invloed hebben op het energetisch veld van het paard.

Het is dus van belang voor de mens om te leren omgaan met zijn eigen emoties. Van het hoofd naar het hart. De mens is in vele gevallen de sleutel tot het welzijn van het paard.

 

 








Intentie en ratio
Veelal komt de intentie tegenwoordig vanuit de ratio (ego) en emotie naar voren geschoten, maar deze is heel beperkt en haalt het niet bij het diepe voelen, onze intuïtie en innerlijk weten. Daar gaat het niet om goed of fout. Maar daar gaat het erom om de boodschap, de behoeftes, het karakter en het wezen van het paard te verstaan binnen de mogelijkheden die er zijn.

We hebben vaak een idealistisch beeld van hoe het allemaal zou moeten zijn. De kunst is om in het nu te blijven zonder oordeel en met de juiste intentie met je paard om te gaan

Paarden laten de harde en de zachte kant van de natuur zien, het ene is namelijk onlosmakelijk verbonden met het andere.












Bobo’s Blue Bell
Graag wil ik Bobo’s Blue Bell, een 25-jarige pony, een ruin, aan jullie voorstellen.

Onlangs gebeurde er iets opmerkelijks toen ik zoals gewoonlijk de paarden op afstand aan het behandelen was. Er kwam heel duidelijk een gemeenschappelijke vraag omhoog. Niet alleen van de paarden die ik op dat moment aan het behandelen was, maar ook van paarden verder weg.

Er werd mij duidelijk gemaakt dat ik op zoek moest gaan naar dat specifieke verhaal van dat ene paard?

Ik liet deze vraag een paar dagen door mijn gedachten gaan en besloot toen om een bezoek te brengen aan Nele Stevens van Domein Panhof in Peer. Meteen toen ik daar aankwam maakte ik contact met een pony die in de weide stond. Hij keek me aan en vroeg: ‘Zie je mij?’ Dit gebeurde in een flits. Ik parkeerde de auto en liep vervolgens eerst naar binnen. Terwijl ik nog in gedachten met de pony bezig was, riep hij me nogmaals: ‘Ja, ik ben diegene die je zoekt.’

Binnen vertelde ik aan Nele wat voor vraag ik van de paarden gekregen had. Nadat ik mijn verhaal verteld had, zei ze: ‘Ik denk dat Bobo de juiste pony is. Kom, we gaan naar buiten.’ Hoewel Nele niets wist van mijn eerdere contact met de pony kort daarvoor toen ik de parkeerplaats was opgereden, liepen we op de weide in de richting van dezelfde pony. Toen we voor hem stonden, zei ze: ‘Dit is Bobo’s Blue Bell.' En voor de derde keer zei deze pony: ‘Ik ben het die je zoekt.’

Bobo was meteen heel duidelijk. Hij wilde zijn eigen verhaal vertellen, maar hij wilde geen medelijden. Hij wil ons mensen iets meegeven om over na te denken, om ons nog bewuster te laten worden van hoe paarden bepaalde dingen beleven.

Hieronder vertelt Bobo’s Blue Bell zijn verhaal:

‘Ik heb veel plezier gekend, zowel in de wedstrijdsport als tijdens mijn verblijf op stal en buiten op de wei bij de mensen waar ik vroeger stond. Ik heb echter ook veel druk gekend. Ik kon daar goed mee ‘dealen’ zoals jullie dat dan zeggen. Soms was het ook best veel: de prestatie, de druk en de verwachting die mensen van me hadden. Maar als het dan zover was en ik mocht laten zien wat ik in huis had, was ik op en top in mijn element en dan kreeg ik als het ware vleugels.

Ik wist heel goed wat er van mij verwacht werd als ik op wedstrijd ging. Natuurlijk vond ik het af en toe ook leuk om mijn kont tegen de krib te gooien. Om gewoon eens te kijken wat voor een effect dat op mijn omgeving had. Maar dat werd meestal niet echt gewaardeerd en uiteindelijk liet ik dat dan ook maar achterwege.

Het ging een hele tijd goed, het kon niet op. Maar op een gegeven moment kreeg ik steeds vaker het gevoel dat ik het werk minder leuk begon te vinden. Het was elke dag een herhaling van hetzelfde. Er was geen uitdaging meer. Alles kon ik op de automatische piloot doen en het gaf me niet meer zoveel plezier. Het leek erop alsof ik eigenlijk niet meer zo meetelde: ik presteerde blijkbaar niet meer zoals het moest.

Ik merkte dat ik niet meer de aandacht kreeg die ik gewend was. Ik voelde me vaker verdrietig. Ook al deed ik nog zo mijn best, ik voelde dat er iets aan het veranderen was en kreeg het daardoor een beetje benauwd. Ik had het gevoel alsof ik een stukje grond onder mijn voeten kwijt aan het raken was. Ik werd er dus verdrietig van maar kon het in feite niet delen. Ik merkte al gauw dat deze kant van mij niet gesnapt werd en de mensen het eigenlijk ook erg lastig vonden.

Het ging steeds slechter met me en op een gegeven moment wist ik eigenlijk niet meer wat ik nog moest doen om aandacht te krijgen en om weer plezier te vinden in mezelf. Ik keerde naar binnen en hield me stil. Want ik had al gemerkt dat, als ik té duidelijk mijn stem liet horen, dit vaak een averechts effect had, waardoor juist mijn eenzaamheid en angst alleen maar groeiden.

Maar tóch was er ook iets wat me in leven hield: het is een innerlijk weten, dat gaf me hoop. Ik zag vaak een heel helder wit licht van boven en dat sterkte me iedere dag opnieuw en liet me voelen dat er een moment zou komen waarop ik weer gehoord zou worden.

En ja hoor, op een dag gebeurde het, ik herkende de signalen en de gewoontes zoals het reizen in een trailer: ik werd verplaatst! En ook voelde ik dat ik naar een fijnere plek toe ging. Heel voorzichtigaan kreeg ik weer wat ‘licht’ in mijn leven.

Ik kreeg weer eten.

Ik kreeg weer aandacht.

En er sprak weer iemand tegen mij op een geruststellende manier.

Ik vond het wel spannend om weer vertrouwen te hebben in de omgang met de mens. Want de mens had me ooit het vertrouwen gegeven maar had me ook enorm teleurgesteld. De mens die over mij beslist had maar niet samen met mij overlegd had. De mens die dingen gezegd had die niet altijd eerlijk waren. Niet naar zichzelf, laat staan naar mij.

Ik stond nog niet zo lang op die nieuwe plek toen ik weer werd verplaatst, maar ook deze verplaatsing voelde goed. Ik kwam zelfs in een echte kudde te staan met soortgenoten en lotgenoten. Ik kon er niet over uit dat ik dit nog mee mocht maken: een stille wens werd werkelijkheid. Nu kon ik kinderen weer blij maken. Daar was ik altijd al goed in geweest, maar ik had niet meer durven geloven dat dat toch weer werkelijkheid zou worden.

Al ga ik er wel meteen bij vertellen dat ik nu nog niet ben wie ik eigenlijk behoor te zijn. Het verleden heeft zo zijn sporen achtergelaten. Er mag energetisch nog wat op zijn plek gezet worden, maar de wil en het plezier om kinderen blij te maken helpt mij om een deur dicht te doen en de nieuwe deur wagenwijd open te zetten voor datgene wat bij mijn leeftijd past.

Wat ik duidelijk wil maken is of we nu groot of klein zijn, wij paarden leven voor én met elkaar. Het gaat bij ons niet om de buitenkant maar om de binnenkant, dat wat je uitstraalt van binnen naar buiten.

Het gaat om dat ‘lichtje’ vanbinnen dat elk levend wezen in zich draagt en dat wij bij mensen kunnen zien én aanraken. Maar o zo vaak is dat lichtje bij jullie mensen nauwelijks meer zichtbaar en voelbaar en dat doet ons zeer.

Onze grootste zorg is jullie consumptiemaatschappij. Daarin lijkt bijna geen plaats te zijn voor het gewone leven zoals moeder natuur dat aan allen van ons heeft gegeven.

En als laatste: we lopen langs jullie in harmonie. We respecteren jullie. Wij vragen van jullie om ons ook te respecteren in wie we zijn en niet in wie we zouden moeten zijn.














 







Etiketteren is programmeren
Tegenwoordig lijkt het vanzelfsprekend dat, als een paard iets heeft of mankeert, wij daar een etiket op plakken. We willen het probleem bestempelen. Dat stelt ons blijkbaar op de een of andere manier gerust. We denken dat we er dan meer grip op hebben. En vanaf het moment dat we het probleem in een vakje gestopt hebben, kijken we door deze gekleurde bril naar ons paard.  De gewoonte om een paard waar iets mee is, op deze manier te diagnosticeren en te etiketteren is overgewaaid vanuit de humane zorg. Als er iets met iemand is, op medisch of sociaal terrein, dan geeft het ons houvast als we dat thuis kunnen brengen en als we dat een naam kunnen geven. Want daaronder kun je dan meestal ook vinden waar het vandaan komt en wat je er zoal mee zou kunnen doen. Je hebt daar als mens een keuze in.

Maar een paard is geen mens. Een mens kan een second opinion vragen. Maar hij kan er ook voor kiezen om een diagnose voor kennisgeving aan te nemen en niets te doen. Een paard heeft geen keuze. Het paard heeft als kuddedier een sterk ontwikkeld groepsbewustzijn. En voor het paard hoor jij gewoon bij zijn kudde. Daarom staat hij continu in verbinding met jou. En als je je paard voortdurend bestempelt als zus of zo, dan gaat dat op hem drukken. Dan kan zijn energie niet meer vrij in hem stromen. Zijn natuurlijk vermogen om zichzelf te corrigeren, te herstellen of te genezen raakt hierdoor in de verdrukking. Je bent hem, maar in feite ook jezelf aan het programmeren. Want nadat je vastgesteld hebt wat hem mankeert, ga je onbewust op zoek naar signalen en tekens die je diagnose bevestigen. Zo werkt dat nu eenmaal.

Je staat niet meer open. Terwijl ziektes, gebreken en bijzonder gedrag ons juist iets te vertellen hebben. Er is vrijwel altijd een diepere, psychologische reden waarom ze ontstaan. En er is meestal een oplossing. Maar dan moet je eerst kijken en luisteren naar wat je paard je te vertellen heeft. Als mens ben je echter gewend te denken en te handelen vanuit onze maatschappelijke rationele patronen. En van daaruit worden bijzondere signalen vrijwel altijd bestempeld. En zo’n etiket werkt dan direct door. Het is bepalend voor je eigen zienswijze en het is sturend voor de leefwereld van je paard.

Het is de kunst om te leren boven die beperkende gedachtes en de daaraan verbonden emoties te gaan staan. Het is van essentieel belang om je zelf en daarmee je paard de ruimte te geven. Blijf met alle aandacht kijken en luisteren. Geef hem vertrouwen, zodat zijn eigen herstellend vermogen zijn werk kan doen.

Daarnaast zijn er meer en meer paarden die op de een of andere manier hun stem laten horen. Zij lijken als groep in onze samenleving zelfbewuster te worden. Ze laten zich minder gedwee in een vakje stoppen. De verhoudingen tussen mensen en paarden zijn zich op verschillende niveaus aan het ontwikkelen. De samenwerking met zulke ‘eigenwijze’ paarden is voor sommige mensen lastig. Want er kan geen sprake meer zijn van eenrichtingsverkeer. Zo’n paard laat niet alleen zien waar het zelf mee worstelt, maar het toont je ook dat dat komt doordat jij ergens met jezelf in de knoop zit.

De grootste uitdaging hierin is kijken en luisteren naar je paard. Zonder verwachtingen openstaan voor de toekomst. Investeren in vertrouwen. Je overgeven aan de zachtheid van je intuïtieve vermogen. Dat is alles wat het paard van je vraagt. Dan krijg je steeds meer ruimte en mogelijkheden. Op subtiele wijze kun je dan gaan leren voelen hoe energie stroomt. Je zult daarin elementen van je eigen afspiegeling leren herkennen. En je zult leren hoe je mee kunt bewegen op die energiestroom van je paard. En zo kun je op energetisch niveau je paard, maar ook jezelf, beter leren verstaan.